Uczestnicy

Ludzie Marszałka: od lewej, major Pokorny, płukownik J. Albrecht, przedstawiciel marszałka Ridz-Śmigłego i senator S. Byczyński.
Komunikat z Moskwy zapytuje o polsko-niemieckie stosunki. Moskwa jest zaniepokojona możliwą paktu polsko-niemieckiego przeciwko bolshewickiej Rosji. Nowy rok, major Pokorny, płukownik J. Albrecht, przedstawiciel marszałka Ridz-Śmigłego i senator S. Byczyński siedzą wokoło stołu.
Major Pokorny otwiera butelkę mrożonej wódki. "Panowie, napijemy się do pszyszłego roku." Everyone downs a shot of vodka then stretches the hand for appetizers to mellow down the burning. On kontynułuje - "Jako polscy kombatanci otrzymaliśmy zaproszenie do Magdeburgu. Mamy się tam spotkać z przedstawicielami rządu Niemieckiego. Nie zapomnijmy że Niemcy pomagali bolszewikom podczas wojny w 1920. Ale teraz będziemy tam jako przyjaciele. Mam wrażenie że chcą nas wyczóć co do możliwości paktu anty-bolszewickiego. To jest okazja na którą czekaliśmy. Na zdrowie!"

© Herr Steiner

© Zwiedzanie pokazowego gospodarstwa koło Magdeburgu.

© Niemieckie gospodarstwo pokazowe.

© Senator S. Byczyński z (niemożliwe przeczytać)

Francuskie czołgi FT-17 polskiego 1 Płuku Pancernego przygotowują się do walki.

Polski Generał Listowski (z lewej) i zesłany ukraiński przywódca Symon Petliura (drugi od lewej) po sojuszu Petliury z Polakami.

Na początku marca 1919 roku, polskie jednostki, pod dowództwem generała Stanisława Szeptyckiego, wszczęły ofensywę i zdobyły miasto Słonim (2 marca) i przekroczyły rzekę Niemen. Jednostki pod dowództwem generała A. Listowski zajęły Pińsk (5 marca) i zabezpieczyły przejścia przez rzekę Jasiołdę i Ogiński Kanał. Jednostki Północne dotarły na przedpola Lida i zatrzymał się na kilka tygodni.

W kwietniu 1919 roku, bolszewicy zdobyli Grodno i Wilno, ale w tym samym miesiącu zostali wyparci przez polską kontrofensywę.

W dniu 14 maja 1919 roku, polska główna ofensywa rozpoczęła się na Wołyniu i Galicji Wschodniej. Została ona przeprowadzona przez jednostki Wojska Polskiego wspomagane przez nowo przybyłą Błękitną Armję gen. Józefa Hallera de Hallenburg. Ta armia była dobrze wyposażona przez zachodnich sojuszników i częściowo zatrudniała doświadczonych oficerów francuskich specjalnie aby była użyta w celu walki z bolszewikami, a nie z siłami Zachodniej Ukraińskiej Republiki Ludowej. Pomimo tego, Polacy wysłali armię Hallera przeciwko Ukraińcom, aby przełamać impas w Galicji Wschodniej. Sojusznicy wysłali kilka telegramów rozkazujących Polakom powstrzymanie tej ofensywy, ale były one ignorowane.

W dniu 27 maja 1919 r., Polskich Sił osiągnął Złota Lipa-Brzeżany-Jezierna-Radziwiłłów linję. Na skutek napierań Ententy, Polska ofensywa została wstrzymana i wojsko gen. Hallera przyjąło pozycje obronne.

W dniu 8 czerwca 1919 r., ukraińskie oddziały pod nowym dowództwem Oleksandera Hrekov, byłego generała armii rosyjskiej, rozpoczęły ofensywę, a po trzech tygodniach dotarły do Gniła Lipa i górnej rzeki Styr; udana ofensywa zatrzymała się przede wszystkim ze względu na brak amunicji - tylko było 8 do 10 kul dla każdego ukraińskiego żołnierza. Rząd Zachodniej Ukrainy kontrolował Drohobycz pola ropy naftowej, za którą planował zakup amunicji do walki, ale ze względów politycznych i dyplomatycznych broń i amunicja mogły być przesyłane do Ukrainy tylko przez Czechosłowację. Choć ukraińskim oddziałom udało się popchnąć Polaków z powrotem około 120 km, nie udało im się jednak zapewnić drogę do Czechosłowacji. Więc, nie byli w stanie uzupełnić swojej broni i amunicji, co zmusiło Hrekova do zakończenia jego kampanii.

Od czerwca do sierpnia 1919 r., pierwsza próba Polsko-bolszewickiej negocjacji odbyła się w Białowieży, nie odnosząc sukcesu.

W dniu 27 czerwca 1919 r., Józef Piłsudski objął dowództwo wojsk polskich i rozpoczął kolejną ofensywę. Brakując amunicji i w mniejszości liczebnej, Ukraińcy zostali zepchnięci na linię rzeki Zbrucz.

W dniu 1 lipca, wojsko polskie zaatakowało Mołodeczno, zdobywając go 4 lipca. Luniec na Polesiu został zajęty 10 lipca i w połowie lipca bolszewicka kontrofensywa, w pobliżu Naliboki została zatrzymana.

W dniu 17 lipca podpisano zawieszenie broni. Ukraińscy jeńcy byli trzymani w ex-austriackich obozach jenieckich w Dębie, Łańcut, Pikulice, Strzałkowie i Wadowicach

W dniu 8 sierpnia 1919 r., polskie siły kontynuując atak zdobyły Mińsk.

Od 17 lipca 1919 r., polskie siły pchnęły w kierunku Zbrucz i 9 sierpnia przechwyciły Dubno i Krzemieniec na Wołyniu.

W dniu 13 sierpnia 1919 roku, miasto i twierdza w Równem zostały zajęte.

W dniu 16 sierpnia 1919 r., Ostroróg w pobliżu Horyń został przejęty, a następnie w dniu 18 sierpnia Zasław oraz w dniu 30 sierpnia Olewsko w pobliżu Uborcia.

W dniu 14 sierpnia, w Litewsko-Białoruskim teatrze działań, Ihuen został zajęty; Borysów w Berezynie, w dniu 20 sierpnia i 25 sierpnia ofensywa w kierunku Połock i Dyneburgu została rozpoczęta.

W dniu 28 sierpnia, Polacy po raz pierwszy użyli czołgi i po ciężkich walkach zdobyli twierdzę Bobrujsk w pobliżu Berezyną (29 sierpnia), a od października wylądowali po drugiej stronie rzeki (w dniu 1 października Bobrujsk, Borysów w dniu 11 października).

We wrześniu 1919 roku armia polska miała 540 000 ludzi pod bronią, 230 000 osób na froncie bolszewickim.

W dniu 2 października sił polskich osiągnęły Dzwina i zabezpieczyły regionu od Dzisna do Dyneburg.

Polscy negocjanci rozpoczęli kolejną rundę negocjacji z bolszewikami, od października do grudnia 1919 roku w Moskwie i Mikaszewiczach (na Polesiu).

W dniu 21 listopada 1919 r., Najwyższa Rada Paryskiej Konferencji Pokojowej przyznała Wschodnią Galicję Polsce na okres 25 lat, po czym plebiscyt miał się tam odbyć.

Stosunki Polsko-Litewskie pogorszyły się bo polskim politykom trudno było zaakceptować żądanie Litwinów całkowitej niezależności, a ich wymagania terytorialne, szczególnie ncesji miasta Wilna, historyczną stolicą Litwy, mimo polskiej większości etnicznej.

Polscy negocjatorzy zrobili postęp w negocjacjach z Łotewskim Rządem Tymczasowym, na początku 1920 r. siły polskie i łotewskie prowadzili kilka wspólnych operacji przeciwko bolszewikomSowietom.

Bolszewickie siły pokonały Białych Rosjan Denikina, i podpisały traktaty pokojowe z Łotwą i Estonią.

W styczniu 1920 r., Armia Czerwona rozpoczęła koncentrację 700 000 żołnierzy w pobliżu rzeki Berezyna i na Białorusi. Ta liczba żołnierzy była znacznie większa niż liczba dostępnych broni, a tylko jeden z dziewięciu żołnierzy mogłyby być sklasyfikowany człowiekiem walki. W ciągu 1920 roku, prawie 800 000 żołnierzy Armii Czerwonej zostało wysłanych do walki przeciwko Polsce, z czego 402 000 poszło na front zachodni i 355 000 na frontu południowo-zachodni w Galicji. Bolszewickie siły roboczej na Zachodzie, były oszacowane na 790 000. Bolszewicy mieli do dyspozycji wiele magazynów wojskowych pozostawionych przez wojska niemieckie wycofane z Europy Wschodniej w latach 1918-19, i nowoczesne francuskie uzbrojenie (w tym samochody pancerne, pociągi pancerne, artylerię i samochodów ciężarowe) zdobyte w wielkiej liczbie od białych Rosjan i alianckich ekspedycyjnych sił po ich upadku w wojnie domowej w Rosji. Dzięki nowym siłom bolszewickie dowództwo planowało nową ofensywę na przełomie kwietnia i maja. Dowódcy ofensywy bolszewickiej byli Michaił Tuchaczewski (nowy dowódca Frontu Zachodniego), Lew Bronstein (Trocki), Józef Stalin, i założyciel CZEKA (później znanej jako NKWD i KGB) tajnej policji, Feliks Dzierżyński.

Wojsko Polskie, używając jakikolwiek sprzęt pozostały po I wojnie światowej i co mogło zostać przechwycone, używali działa wyprodukowane w pięciu krajach i karabiny wyprodukowane w sześciu, każdy z wymagający różnych kalibrów amunicji. Przed Bitwą Warszawską 1 Dywizja Piechoty Legionów składała się z trzech pułków, z których jeden był uzbrojony w karabiny Mauser niemieckie, drugi francuskie karabiny Lebel, a trzeci używał rosyjskie karabiny Mosin. Każdy rodzaj broni wymagał amunicji innego kalibru; koszmar logistyki dostaw. Polskie Wojsko wzrosło z około 100 tysięcy w 1918, do ponad 500 tysięcy na początku 1920 roku. Armia polska składała się z żołnierzy, którzy wcześniej służyli w różnych imperiach partycji, niedoświadczonych wolontariuszy (w tym 20 000 Amerykanów polskiego pochodzenia) i rekrutów. Borys Sawinkow, wraz Dmitry Merezhkovsky i Zinaida Gippius, był na czele armii 20 000 do 30 000 w dużej mierze rosyjscy jeńcy wojenni.

3 stycznia - 21 stycznia 1920 r., na wniosek pomocy od nowego rządu łotewskiego, Polacy pomogli w zdobywaniu Dyneburgu. Miasto i jego okolic zostało zdobyte przez polską 1 i 3 Dywizję Legionów dowodzone przez Rydz-Śmigłego, po ciężkich walkach, które odbyło się w trudnych warunkach; obszar był pokryty ponad 1 metr śniegu a temperatura spadła poniżej -30 ° C, potem wydane Łotyszom, którzy uważali Polaków jako wyzwolicieli.

W dniu 21 kwietnia 1920 r., Józef Piłsudski i Semen Petlura podpisali Polsko-Ukraiński sojuszu, w którym Polska zobowiązała się dać Ukraińskiej Republice Ludowej pomocy wojskowej w Kijowie przeciwko Armii Czerwonej w zamian za przyjęcie Polsko-Ukraińskiej granicy na rzece Zbrucz. Mimo to, wielu Ukraińców było, tak samo przeciwko Polakom jak bolszewikom, z niechęcią polską ofensywę, co wielu postrzegało jako nową okupację polskiej zbrojnej interwencji w centralnej Ukrainie w następstwie wojny Polsko-Ukraińskiej, podczas której krótko istniejąca Zachodnia Ukraińska Republika Ludowa została pokonana i wchłania do Polski. Jako tacy, Ukraińcy aktywnie walczył z polską inwazję w ukraińskich formacjach Armii Czerwonej.

Na początku 1920 roku, biali Rosjanie zyskali przewagę i Białe Sił pod dowództwem Antona Denikina Iwanowicza szły na Moskwę. Denikin nie zaakceptował niepodległości Polski. Więc Piłsudski zdecydował zatem tymczasowo zatrzymać ofensywę polską, aby bolszewicy mogą skoncentrować się na zatrzymanie Denikina. Denikin zapłacił wysoką cenę za jego odmowa kompromisu, ale w ten sposób Piłsudski bezpośrednio przyczyniły się do zwycięstwa w bolszewickiej Rosji, błąd za który Polska będzie płacić drożej w przyszłości.

Polski wywiad był świadomy, że bolszewicy przygotowali się do nowej ofensywy, wiec dowództwo polskie podjęło decyzję o rozpoczęciu własnej ofensywy przed bolszewicką. Plan Operacji Kijów był pokonać Armię Czerwoną na południowym boku Polski i ustanowienia rządu przyjaznego na Ukrainie.

W marcu, Polacy wbili klin między wojska bolszewickie Północ (Białoruś) i Południe (Ukraina) zajmując miasta Mozyrz i Kalenkowicze znacznie perturbując bolszewickie plany początku ich ofensywy.

24 kwietnia, Polska zaczęła główną ofensywę, Operacji Kijów, mający na celu stworzenie niepodległej Ukrainy, która mogłyby stać się sojusznikiem w walce z bolszewikami. Polska była wspierana przez sprzymierzone wojska Ukraińskiej Republiki Ludowej Symona Petlury, któremu nie udało się uzyskać dużo wsparcia ze strony ludności ukraińskiej. Polska 3 Armia pod Rydz-Śmigłym, wspierane przez 6 Armię pod W. Iwaszkiewiczem i 2 Armię pod Listowskim, łatwo wygrała graniczne starcia z Armią Czerwoną na Ukrainie, która została osłabiona przez bunty i powstanie w Galicji. Wśród polskich sił powietrznych była 7 Eskadra Kościuszko latająca Breguet 14 z lotniska Kijowa.