Magdeburskie Użądlenie 1936

Narodowe Siły Zbrojne - NSZ


Narodowe Siły Zbrojne lub NSZ, były częścią polskiego zbrojnego ruchu oporu przeciwko hitlerowskick i sowieckiej okupantów Polski. NSZ powstała 20 września 1942 roku. Miało około 75 000 członków. Część NSZ dołączyła sie do AK w marcu 1944 roku, gdzie po frakcji, siły które nie przystąpiły były znany jako NSZ-ZJ "Związek Jaszczurczy". Jednostki NSZ brały udział w Powstaniu Warszawskim. W styczniu 1945 roku, Brygada Świętokrzyska NSZ wycofała się przed Armią Czerwoną do Czech i Moraw. Walczyła z Niemcami ponownie 05 maja 1945 w Czechach, gdzie uwolniła obóz koncentracyjny kobiet w Holiszowo. Brygada poniosła ciężkie straty.

NSZ zajęło skrzydło nacjonalistyczne politycznego spektrum. Jego program obejmował walkę z nazistami i sowietami o niepodległość Polski, utrzymując II Polskiej Republiki przedwojenne wschodnie granice i zdobycie terytorium obecnej Polski na zachodzie.

NSZ zostało oskarżone o antysemityzm, jednak później okazało sie, że była to komunistyczna propaganda. NSZ podkreślało, że walczyło z partyzantką sowiecką. To również walczyło z komunistycznym partyzantami Armii Ludowej (AL). Dzięki polityce o braku współpracy z Sowietami, w przeciwieństwie do Armii Krajowej (AK), która została całkowicie przezroczysta dla sowieckich służb bezpieczeństwa, NSZ zachowało działalność wojskową i polityczną, kiedy Polska została zajęta przez Armię Czerwoną. Niektóre z jednostek NSZ pozostały funkcjonalnie aktywne do 1950 roku. Antykomunistyczna postawa NSZ nigdy nie była dokładnie analizowana. Nie należy uważać ją za konflikt wyłącznie ideologiczny. Komuniści polscy, kontrolowani i do dyspozycji Moskwy, próbowali sabotować Polski Ruch Patriotyczny z nie mniejszą energią niż okupant niemiecki. Komunistyczne bandy zajmowały sie grabieżą wsi, mordując i gwałcąc. Jednym z celów NSZ była ochrona ludności przed tym bandytyzmem i przemocą. NSZ opisywała i oceniała działalność komunistyczną w następujący sposób:

"Można umrzeć metodą pokazaną w Katyniu, to jeststrzałem w tył głowy lub w sowieckim obozie pracy przymusowej, lub w niemieckim obozie koncentracyjnym (...) nie ma realnej różnicy w sposobie jak sie umiera (...) Dlatego naszym obowiązkiem jest, by wyeliminować sowieckich agentów w Polsce. To jest po prostu wymagane przez polską racją stanu ".

Członkowie NSZ byli szczególnie prześladowani w komunistycznej Polsce po wojnie. W 1992 roku, po tym jak Polska odzyskała niepodległość od sowieckiego okupanta, ich żołnierze otrzymali status weteranów.

Dowódcy:
Oziewicz Ignacy pułkownik
Pułkownik Tadeusz Kurcyusz
Płk Stanisław Kasznica

Brigada Świętego Krzyża


Nie dbaj o to żeś w ciężkie kajdany się dostał.
Gdy Lud rzekł: Chce wolnym być! Zawsze wolnym został.

Gen. Jakub Jasiński, 1790

Jednym z pierwszych (październik 1939) do ustalenia jego zbrojnego ramienia był Obóz Narodowo-Radykalny lub ONR, prawe skrzydło partii politycznej utworzonej przez młodych członków polskiej inteligencji rozczarowanych, zwłokąa i bezwładnością staryche, tradycyjnych partii politycznych, reprezentowanych przez Stronnictwo Narodowo-Demokratyczne.

ONR był najlepiej przygotowany do nielegalnej działalności - powstał w kwietniu 1934 r., został zakazany w kilka miesięcy później za dynamiczny i radykalny programu polityczny, który zawierał:

konsolidacji władzy w organach zarządzających Polską;
zmian społecznych (emancypacja i poprawy warunków życia dla obywateli polskich);
wzmocnienie polskiej klasy rzemieślników;
gospodarka zwalniona od drapieżnego wykorzystania przez kapitały międzynarodowe (nacjonalizacja dużych, zagranicznych oddziałów gospodarki, zakładów przemysłowych, kopalnii, itp.);
ograniczania wysiłków komunistycznych agencji, aby umieścić interesy ich mniejszości narodowych (żydów) przed tymi całego narodu.

Funkcjonowała ona nielegalnie od momentu wybuchu II Wojny Światowej (w czasie II Wojny Światowej została uznana przez krótki okres czasu przez Polski Rząd na uchodźstwie, ale pozbawiona jakiegokolwiek znaczenia politycznego i reprezentacji).

W Polsce zajętej przez hitlerowskich-sowieckich najeźców, nowe pokolenie liderów ONR przejęło pozycje tych którzy zginęli; większość z nich. Mała skryta grupa decydentów, zwany Grupą Szańca, została utworzona. Program polityczny zmienił się istotnie w celu włączenia nowych priorytetów: walka z hitlerowskimi i sowieckimi najeźcami.

Uznając za zwierzchnika polski rząd na emigracji, i jego cele, Grupa Szańca rozwijała i kontynuowała politykę przeciwną wobec sowietów, których uważał za wroga Polski na równi z hitlerowcami, a od końca 1943 za wroga Polski numer jeden.

Grupa Szańca również opracowała koncepcję odzyskania dla Polska jej Zachodnich i Północnych województw, które zostały utracone wieki wcześniej, powracając do polsko-niemieckiej granicy na Odrze-Nysie i Łużycka rzekach z czasów króla Bolesława Chrobrego (967 - 1025). Pierwotne plany wzywały do podjęcia wojskowej kontroli nad tym terytoriami, jak tylko stanie sie to możliwe. Jednak, gdy stało się oczywiste, że sowieci zajmą Europę Środkową plany te musiały zostać porzucone i paląca kwestja oszczędzania dziesiątek tysięcy żołnierzy polskiego podziemia przed sowieckimi oprawcami miało pierwszeństwo.

Zbrojne ramię ONR, Związek Jaszczurczy (ZJ) został nazwany po tajnej organizacji XIV wieku, która walczyła z Krzyżakami na Pomorzu. Jeden z najbardziej instrumentalnych inicjatorów ZJ i jego komendant był porucznik (później płk) Władysław "Jaxa" Marcinkowski. Do wiosny 1942 roku, ZJ liczyło 60 000 do 65 000 członków przysięgłych w 13 gminach, obejmujących cały kraj. Większość z tych młodych ludzi, dołączyło sie do ZJ nie z powodu osobistych przekonań politycznych (większość poglądów politycznych było akceptowanych w ZJ z wyjątkiem faszystowskich i komunistycznych), ale ze względu na porządek obrad organizacji, patriotyczny zapał i determinację. Większość członków, choć w stałej gotowości, żyło zwykłym (jeśli ten termin może być stosowany w tych okolicznościach) życiem ludności cywilnej będąc powołanym, od czasu do czasu, aby przejść szkolenie wojskowe i inne, czy do konkretnego zadania.

Główne cele w okresie okupacji były:
1) chronić ludności przed najźcami
2) wykrywać i wyeliminować współpracowników i elementów przestępczych, które korzystają z sytuacji w okupowanym kraju
3) eliminować wpływy komunistyczne i komunistyczne (w tym sowieckie) bandy grabieżców dręczących polskie wsi
4) zachować wysoką moralość wśród ludności w ramach przygotowań do chwili, gdy jej ustalenie wspierane przez masowe działania wojskowe ZJ przyniosłaby największą korzyść dla Polskich interesów narodowych.
5) zbieranie informacji dla aliantów było ważnym aspektem działalności ZJ.

W celu osiągnięcia tych celów wyspecjalizowane oddziały ZJ zostały stworzone. Drukarnie produkowały wiele gazet, czasopism, instrukcji wojskowych, informacje, propagandy i broszur edukacyjnych nie tylko do wewnętrznego użytku przez ZJ, ale także dla innych organizacji podziemnych. Szczególną uwagę zwrócono na tworzenie fałszywych dokumentów identyfikacyjnych dla członków organizacji. Sieć wywiadowcza objęła terytoria okupowane Polski i siągnęła w głąb Niemiec. Wyniki swoich działań gromadzenia danych były regularnie wysyłane do Londynu za pośrednictwem kanałów AK bo Rząd Polski na uchodźstwie, pod presją polityczną ze aliantów, odmówił uznania ZJ z powodu ich anty-sowieckiego stanowiska. W wielu przypadkach AK nie wahała się wziąć kredyt za ZJ osiągnięćia w tej dziedzinie. Skuteczność wywiadu ZJ skłoniło Niemców do utworzenia specjalnych anty-ZJ agencji kontrwywiadu.

Jednostki Akcji Specialnych ZJ były odpowiedzialne za zdobywanie, od okupantów, funduszy i broń potrzebną w organizacji (ZJ i NSZ-ZJ później, którym odmówiono wsparcia finansowego ze strony Polskiego Rządu na emigracji), świadczącą usługi bezpieczeństwa dla organizacji i jego przedsiębiorstw, a także do karania lub wyeliminowanie współpracowników i elementów przestępczych.

Na przykład, mój mateczni dziadkowie, właściciele kilku młynów w okolicach Warszawy, w drugiej części II wojnie światowej, kiedy Niemcy cofali się, regularnie żądali broń, dla miejscowej jednostki NSZ, jako zapłatę za mąkę zakupioną przez Niemców. Niemcy nie skonfiskowali mąki siłą, nawet w najbardziej trudnych chwilach, wiedząc, że nie była by dostępna następnym razem, a potrzebowali ją. Nie było to tak kiedy sowiecki dzikusy zajęły Polska z aprobatą "aliantów". Sowieci, a później "polscy" (czytaj żydowscy), wysługacze komunistów, skonfiskowane, bez odszkodowania wszystkie nieruchomości, które mieliśmy. Do tej pory nie zostały one zrekompensowane dzięki "przywódzcom" "Newej" Polski, którzy blokują przejście praw do tego celu. Żydzi, naturalnie, zostali zrekompensowani za rzeczywiste a najczęściej urojone własności zabrane przez nazistów lub sowietów. Ostatecznie, historia się powtarza.

W odróżnieniu od innych organizacji podziemnych, ZJ powstrzymał się od wykonywania nieuzasadnionych, na większą skalę operacji wojskowych i jawnych aktów sabotażu przeciwko Niemcom (jak wykolejenia pociągu niemieckiego wojskowego transportu w drodze na front wschodni) z kilku powodów dobrze obliczonych:
1) niezakłócanie działania hitlerowskiej armii przeciwko sowieckiej Rosji powodowała znaczne wyczerpanie śmiertelnych wrogów Polski, bez rozlewu krwi polskiej.
2) w celu zachowania zasobów ludzkich Polski, poprzez unikanie poważnych hitlerowskich retrybucji (np. masowe egzekucje, które pozbawiły życia tysięcy niewinnych cywilów i setki wsi spalono) po tych, często niepotrzebnych, bezproduktywnych, a czasem nieodpowiedzialnych działaniach podziemia, jak Powstanie Warszawskie 1944 roku.

W lecie 1942 roku, połączenia ZJ i części innej organizacji wojskowej, Narodowa Organizacja Wojskowa miało miejsce. Nowo utworzona organizacja przyjęła nazwę Narodowe Siły Zbrojne lub NSZ. W marcu 1944 r., obustronna próba połączenia NSZ i AK została postanowiona. Ta próba nie powiodła się, nie tylko z powodu nie do pogodzenia różnic ideologicznych, ale również ze względu na brak dobrej woli ze strony niektórych wysokich rangą oficerów AK w trakcie negocjacji. Niewielka część NSZ dołączył do Armii Krajowej, ale trzon NSZ zachował niezależność i ideały Związku Jaszczurczego, stąd nazwa NSZ-ZJ.

Pomimo braku broni i funduszy, aby stwożyć duże i efektywne jednostki bojowe, w pierwszych miesiącach 1944 r., NSZ-ZJ mało liczne jednostki w terenie, zwłaszcza w Środkowej Polsce. I pomimo ciągłego konfliktu między NSZ-ZJ i Armii Krajowej, powodowanego przez wysokich rangą oficerów AK, wiele form współpracy rozwinięto między dowódcami jednostek w terenie, którzy często pomagali sobie nawzajem, wspólnie koordynowali ich działania wojenne przeciw siłom hitlerowców, bandytom komunistyczch sponsorowanym przez sowietów i ukraińskich grabieżcom (UPA) za brutalny eksterminacji setek tysięcy Polaków i Ukraińców w Polsce Wschodniej.

Kiedy Sowieci przekroczył Polską przedwojenną granicę w pogoni za wycofującymi się hitlerowcami (styczeń 1944), a ich "rząd" zaczęł podejmować masowe i brutalne represje przeciwko polskiemu podziemiu, w tym AK pomimo pełnej współpracy z Sowietami. Dziesątki tysięcy ludzi zostało zamordowanych, uwięzionych, torturowanych i deportowanych. NSZ-ZJ wzmocniło działania obronne i zwrócił się do aktywnej walki z sowieckim agresorem, w miarę możliwości. Ale jak rozprzestrzenianie się sowieckiego potopu kontynuowało, a wynik wojny, dla Polski, stał się jasny, NSZ-ZJ rozpoczął przygotowania do ostatecznej bitwy - o życie i wolności swoich żołnierzy. W lecie 1944 r., koncentracja i reorganizacja jednostek terenowych NSZ-ZJ została rozkazana w Centralnej Polsce (Świętokrzyskie Góry) i 11 sierpnia 1944 r. Brygada Świętokrzyska zrodziła się.

Brygada została utworzona z kilku oddziałów zbrojnych NSZ-ZJ, które w celach operacyjnych zachowały ich integralność, ale także zostały zreorganizowane aby stworzyć regularnej armii strukturę pułków (202 i 204 pułków piechoty), bataliony itp. Brygada powstała w okresie bardzo trudnym dla każdej prawdziwej polskiej organizacji podziemmnej.

Połowa terytorium przedwojennej Polska była okupowanych przez sowietów wykonujących bezwzględnie ich politykę eksterminacji oponętów prawdziwych lub potencjalnych. W pobliżu stolicy Polski hitlerowsko-sowiecki fron dotarł do Wisły - sowieci cierpliwie obserwował agonję Powstania Warszawskiego, w trakcie przygotowań do ofensywy zimą. Niemcy zgromadzili znaczne siły obronne w ich rozpaczliwym wysiłku, aby zatrzymać sowietów i cały czas robili wszystko aby usunąć w ich zapleczu podziemną działalność.

Lasy były pełne jednostek bojowych polskiego podziemia, które nazywały je domem, ale również uciekających przed sowietami z terytoriów okupowanych na wschodzie i tych, którzy maszerowali w kierunku Warszawy w nadziei na uwolnienie oblężonego miasta. Ponadto, duże oddziały partyzantów sowieckich w pełni wyposażonych, wspieranych przez lokalne bandy komunistyczne, zwiększały ich aktywności znacząco i dokonywały różnych okropnych czynów wyraźnie okreśając, co ich prawdziwe intencje były. Więc, dwa pułki silna Brygada licząca blisko 1500 żołnierzy, i wsparta jednostkami artylerii i zaplecza nie mogła pozostać niewykryta i był jak cierń w ciele sowietów i hitlerowców.

Ogólny kierunek ewakuacji był na Śląsk i do sąsiedniej, północno-zachodniej części okupowanej Czechosłowacji, z nadzieją dołączenia się gdzieś do zachodnich sojuszników. Fatalny moment nadszedł w dniu 13 stycznia, kiedy to sowiecka offensive zimowa zaczęła sie w 1945 roku.

W dniu 8 lutego, podczas gdy jeszcze na Dolnym Śląsku, do Brygady dołączyło się około 120 uczestników byłego Powstania Warszawskiego, który uciekli od zchwytania. Maszerując na południe Brygada przekroczyła granicę czeską w Sudetach. Przejście stromych gór w warunkach zimowych wydawało się nie dla zdolności źle ubrany, niedożywionych i zmęczony bitwami wojsk.

Niemców, 18 kwietnia, ustawili zasadzkę w pobliżu miasta Tabor. SS Division czekał kilka kilometrów dalej, tuż przy trasie Brygady. Dzięki pomocy Czeskiego podziemia, Brygada zmieniła trasę i zażegnała niebezpieczeństwu.

W dniu 5 maja , obóz koncentracyjny w pobliżu Holýšov został pojmany. Około 700 kobiet-więźniów różnych narodowości zostało uwolnionych od spalenia, w ostatniej chwili, żywcem w zamkniętych drutem kolczstym barakach. Blisko 200 strażników SS natychmiast osądzono i stracono.

6 maja 1945 r., pierwszy patrol amerykańskiej 3 Armii gen. Pattona spotkał się z Brygadą. Oznaczało to symboliczny koniec prawie 1000 km walki o wolność.

George Gnat (por. "Gnat") i Ryszard Moszczyński (sgt. "Ryszard") dostarczyli te ilustracje.


Ten dokument nie jest chroniony prawem autorskim.
Kontakt.

POWRÓT DO: Prologu