Kongres USA – Przesłuchania o katyńskiej zbrodni wojennej

Tłumaczone na język polski przez Ola Gordon.

Wstęp

11.10.1951 - Waszyngton: przesłuchanie płk. Donalda B Stewarta, oficera armii USA, b. jeńca wojennego, zabranego przez Niemcy do obejrzenia masowych grobów w Katyniu w maju 1943 (cz. 1 opublikowanych przesłuchań)

4-7.02.1952 - Waszyngton: przesłuchanie 7 świadków (cz. 2 opublikowanych przesłuchań)

13-14.03.1952 - Chicago: przesłuchanie 8 świadków (cz. 3 opublikowanych przesłuchań)

16-19.04.1952 – Londyn: przesłuchanie 29 świadków (cz. 4 opublikowanych przesłuchań)

21-26.04.1952 – Frankfurt: przesłuchanie 27 świadków (cz. 5 opublikowanych przesłuchań)

25.04.1952 – Berlin: podkomitet przesłuchał członków Niemieckiej Komisji Praw Człowieka, oraz otrzymał od niej około 100 zeznań

27.04.1952 – Neapol: przesłuchanie dr Palmieri

3-4.06.1952 – Waszyngton: przesłuchanie 5 świadków

Przesłuchano łącznie 81 świadków; zbadano 183 eksponatów, ponad 100 zeznań pochodziło od świadków, którzy nie mogli stawić się na przesłuchanie. Ponadto, pracownicy komisji przepytali ponad 200 innych osób, którzy oferowali wystąpić w charakterze świadków, ale których informacje miały głównie charakter potwierdzający.

Zaproszenia

Członkowie komisji jednogłośnie zgodzili się, że w celu otrzymania pełnego, rzetelnego i bezstronnego dochodzenia byliby chętni przesłuchać każdą osobę, organizację lub instytucję rządową i samorządową w sprawie okoliczności faktycznych lub informacji odnoszących się do zbrodni katyńskiej.

Zaproszenia przekazano rządowi ZSRR, polskiemu rządowi w Warszawie, rządowi polskiemu na uchodźstwie w Londynie oraz Niemieckiej Republiki Federalnej. Przyjęły je rządy NRF i Polski na uchodźstwie.

Rząd sowiecki odrzucił zaproszenie komisji ze stwierdzeniem, że specjalna komisja sowiecka (składająca się wszystkich obywateli rosyjskich) dokładnie zbadała zbrodnię katyńską w styczniu 1944 r. i w związku z tym nie ma potrzeby ponownego otwarcia sprawy. Jednakże rząd radziecki do odpowiedzi dołączył raport specjalnej komisji, który później stał się częścią dokumentacji tego komitetu. (Patrz s. 223- 247, cz, III opublikowanego przesłuchania).

Polski rząd w Warszawie przekazał list do Ambasady Amerykańskiej również odrzucający zaproszenie komisji, którego część jest cytowana w następujący sposób:

"Postawa rządu polskiego ws. działalności tej komisji była wyrażona w deklaracji polskiego rządu opublikowanej w dniu 1 marca 1952 roku, a polski rząd nie zamierza powracać do tej kwestii jeszcze raz". (Cały list s. 504 cz. 4 przesłuchania)

Postawę rządu polskiego cytowaną powyżej ujawnił wybuch złośliwej propagandy wydanej w formie komunikatu prasowego i rozesłanej do wszystkich korespondentów gazety przez Polską Ambasadę w Waszyngtonie. Przewodniczący komisji opublikował tę informację prasową w całości w Congressional Record 11.03.1952 r., i wezwał sekretarza stanu do podjęcia natychmiastowych działań w stosunku do działań propagandowych Polskiej Ambasady w Waszyngtonie. Sekretarz stanu w dniu 20.03.1952 r. udzielił surowej nagany Ambasadzie Polskiej odnośnie takich komunikatów prasowych i znacznie ograniczył jej działania w tej dziedzinie.

Rezolucja 539 Izby Reprezentantów

Dwie pierwsze serie przesłuchań ostatecznie ustaliły w umysłach tej komisji, że nie jest możliwe przeprowadzenie gruntownego dochodzenia bez uzyskania zeznań świadków w Europie. W związku z tym komisja stanęła przed Izbą Reprezentantów w dniu 11.03.1952 roku z Rezolucją 539, która zmieniła oryginalną Rezolucję 390, oraz poprosiła o zezwolenie na zebranie zeznań od osób prywatnych i rządów za granicą. Izba zatwierdziła Rezolucję 539 w dniu 11.03.1952 roku.

Ustalenia

Komisja jednogłośnie zgadza się, że dowody z postępowania w pierwszej fazie dochodzenia udowodniają ostatecznie i nieodwołalnie, że sowieckie NKWD (Ludowy Komisariat Spraw Wewnętrznych), dokonały masakry polskich oficerów w Lesie Katyńskim koło Smoleńska, w Rosji, nie później niż wiosną 1940 r.

Komisja stwierdziła ponadto, że sowieci organizowali tę zbrodniczą zagładę intelektualnych przywódców Polski jest już w jesienią 1939 roku, wkrótce po zdradzieckiej inwazji Rosji na granice polskiego państwa. Nie może być żadnych wątpliwości, że zbrodnia była wymyślonym planem w celu wyeliminowania wszystkich polskich przywódców, którzy mogliby wyrazić sprzeciw wobec planów sowieckiej komunizacji Polski.

W trakcie dochodzenia, komitet zauważył uderzające podobieństwo między tym, co się stało z polskimi oficerami w Katyniu i wydarzeniami w Korei. My jednogłośnie zgadzamy się, że ta komisja będzie niedbała w obowiązkach wobec narodu amerykańskiego i wolnych ludzi na świecie, gdyby nie udało jej się zauważyć że identyczne uniki przez Sowietów wobec rządu polskiego, podczas gdy Polacy szukali ich 15 tys. zaginionych oficerów w 1941 roku, pojawiają się znowu w taktyce opóźniania obecnie wykorzystywanej przez komunistów w Korei.

Komisja uważa, że Katyń mógł być planem dla Korei. Tak jak Sowietom nie udało się przez prawie 2 lata wyjaśnić sprawy zaginionych polskich oficerów, tak do dziś komuniści z Korei nie wyjaśnili sprawy wielu tysięcy wziętych do niewoli żołnierzy ONZ. Wśród nich jest 8 tys. Amerykanów, których gen. Ridgway opisał jako ofiary zbrodni w raporcie ONZ w lipcu zeszłego roku, oraz szacunkowo jeszcze nierozliczonych 60 tys. Płd Koreańczyków.

Opóźniająca taktyka komunistów w koreańskich rozmowach pokojowych dzisiaj może być z tej samej tkaniny jak chaotyczne odpowiedzi otrzymane od ZSRR przez Polaków w latach 1941-42, podczas gdy szukali swoich zaginionych oficerów.

Zestawienie faktów historycznych

1.09.1939 – Niemcy deklarują wojnę z Polską i rozpoczynają II wśw.

13.09.1939 – polski ambassador w Moskwie otrzymał list od rządu sowieckiego mówiący, że rząd sowiecki nie mógł dłużej pozostać neutralny, oraz że wydał rozkazy szefowi Armii Czerwonej by zamknął granicę z Republiką Polski. List napisano bez prowokacji i kończył Sowiecko-Polski Układ o Nieagresji.

17.09.1939 – sowieci przekraczają granicę z Polską i pod pozorem przyjścia Polsce z pomocą, zajęli wschodnią część Polski.

28.09.1039 – ogłoszenie światu Układu Niemiecko-Radzieckiego o Rubieżach i Przyjaźni (powszechnie zwany Paktem Ribbentrop-Mołotow). Zgdnie z nim Polska została podzielona na część niemiecką o pow. 72.806 mil kw. i populacji 22 mln. oraz część sowiecką o pow. 77,020 mil kw. i populacji 13 mln.

Od września 1939 do marca 1940 roku NKWD zrealizowało dobrze opracowany plan odseparowania oficerów Armii Polskiej I przywódców intelektualnych od masy więźniów i umieszczono ich w trzech obozach na terenie sowieckiej Rosji: Kozielsk, Starobielsk i Ostaszków.

22.06.1941. – Niemcy atakują ZSRR. 30.07.1941 ZSRR i Polska podpisują porozumienie i odnawiają stosunki dyplomatyczne. Na mocy tego porozumienia wszyscy Polacy przebywający w obozach na terenie ZSRR mają być zwolnieni. Porozumienie to pozwala również na stworzenie polskiej armii z dowódcą mianowanym przez rząd polski na uchodźstwie w Londynie.

14.08.1941 – podpisanie paktu militarnego Polska-ZSRR

16.08.1941 – gen. Anders rozpoczyna bezowocne poszukiwania polskich oficerów.

13.04.1943 – Niemcy ogłaszają odkrycie masowych grobów w Lesie Katyńskim (Rosja), zawierających ciała oficerów polskiej armii, intelektualistów, urzędników rządowych i duchownych.

15.04.1943 – Rząd Polski na uchodźstwie w Londynie zwraca się do Międzynarodowego Komitetu Czerwonego Krzyża (MKCK) o wysłanie delegacji do przeprowadzenia śledztwa na terenie Lasu Katyńskiego koło Smoleńska.

25.04.1943 – W M Mołotow, komisarz ds. spraw zagranicznych ZSRR wysyła notę do polskiego ambasadora w ZSRR T Romera, który odmawia przyjęcia noty.

26.04.1943 – ZSRR zrywa stosunki dyplomatyczne z Polską, ponieważ ta zwróciła się do MKCK o przeprowadzenie neutralnego śledztwa.

30.04.1943 – komisja medyczna składająca się z przedstawicieli orzeczników i kryminologów z 12 uniwersytetów europejskich i krajów neutralnych, wybrana przez Niemcy, podpisuje protokół orzekający, że polskich oficerów zabito wiosną 1940 roku.

24.01.1944 – specjalna komisja ds. śledztwa Masakry Katyńskiej wydaje własny raport mówiący, że czynu tego dokonali niemieccy hitlerowcy, kiedy Polacy dostali się w niewolę niemiecką w lipcu-sierpniu 1941 roku.

1-2.07.1946 – Międzynarodowy Trybunał Wojskowy w Norymberdze przesłuchuje niemieckich i rosyjskich świadków ws. Masakry Katyńskiej. Trybunał nie ogłasza decyzji o winie.

NASTĘPNA: Część 2 Kongres USA – Przesłuchania o katyńskiej zbrodni wojennej.